1 maand

En alweer is het uur U naderbij. Over 1 maand rond deze tijd zullen de zenuwen wel door mijn lijf gieren. Heel erg of misschien ook wel niet. Ik kan het pas zeggen nadat ik het monster heb aanschouwd. Misschien heb ik rond deze tijd al enige haarspeldjes uitgeprobeerd. Misschien valt het wel mee. Misschien ook niet. Misschien..
Wartaal van een wanhopige? De Rodder zit me ontzettend dwars. Ik heb het gevoel dat de Rodder maatstaf is. De Rodder is mijn scherprechter. Ik ga, als coach Leo hiermee instemt, trainen voor de Rodder. Nog 2 of drie trainingen gericht op de Rodder. En dan ga ik het opnieuw proberen. Ik zal hem krijgen verdomme!
Vandaag ben ik even los gaan fietsen. Alleen is dat zo verdomde moeilijk op zo'n fiets. Na 2 omwentelingen van de pedalen had ik alweer een ander doel voor deze training: Zo snel mogelijk naar Kessel aan de Blerickse kant van de Maas. Volop tegenwind in 46 minuten en enkele seconden. Maar weer eens 4 minuten sneller dan ooit. Ik kan er ook niets aan doen. Niet moe. De terugweg heb ik maar niet geteld, want dat was met teveel voordeel van de wind in de rug. Dat vind ik dan niet leuk. Het moet wel eerlijk gespeeld worden. Het is wel leuk dat ik nu iedereen inhaal en hun reactie kan zien in mijn spiegel. Ik roep ook altijd effe "hallo" alsikmet 25 a 30kmh voorbij schiet. Vrijwel altijd dezelfde reactie "......eh .....hallo". Of niets. Dan zijn ze zich rot geschrokken..lachuh!

Opgeblazen

Gisteren heb ik mezelf opgeblazen. Voor het eerst. Nu weet ik ook hoe dat voelt. Daarna niets meer paraat gekregen. Het gebeurde op de Rodder (natuurlijk, waar anders). Ik had mijn route wat aangepast zodat ik goed opgewarmd aan de Rodder kon beginnen. Dus eerst een 3-tal kilometers door het dal om vervolgens via Eimbach (ca. 3,5 kilometer a 4%) warm te worden. Aansluitend naar Aremberg (ca. 2,5 km a 7,6%), daarna afdalen naar Antweiler en daar de Rodder op. De Rodder begint met ca. 200 mtr 6 a 7%, daarna zo'n 400 mtr a 9% (nog allemaal te doen) en dan een kilometer aan 12%. Die 12% is gemiddeld welteverstaan. In mijn display verschijnen al snel waardes tot 19%. Dit maakt dat ik halverwege die zwaarste kilometer gewoon niet meer vooruitkom. Te lang, te steil. Ondanks het feit, dat ik met enorm doseren aan de klim begin moet ik halverwege in de remmen knijpen om iets te kunnen herstellen. In de remmen knijpen is heel hard nodig, want zonder aandrijving valt de fiets meteen achteruit naar daar waar je net vanaf komt. Ik moet dwars op de weg gaan staan om te kunnen blijven staan. Als ik dan enigszins hersteld ben kan ik weer 200 meter verder. Even stoppen, weer 200mtr. En dit tot 4 keer toe om het laatste stuk (a 8%) uit te fietsen. Resultaat gisteren: totaal opgeblazen. Te lang in het rode gefietst. Na 2,5 uur training ben ik gestopt, de knolle gaar... Wel de Rodder gehaald. Echter in fases en slechts 1 keer.
Terug bij de auto, heb ik Leo gebeld en 3 uur later (!) was ook hij bij de auto. Inmiddels hadden de airco en de radio de accu helemaal leeg gezogen. Waarop Leo op zoek ging naar de plaatselijke garagist. Deze zeer vriendelijke man was graag bereid ons te helpen en verscheen een 5-tal minuten later met snelstarter ter plekke. Een minuut later waren we op weg terug naar huis. Ik: Moe, gaar en teleurgesteld en niet voldaan, Leo: Moe, opgewekt en voldaan.
Onderweg heeft Leo mijn bedrukte stemming toch weten te temperen. De Stelvio kent nergens zulke zware stukken als de Rodder..... Toch geruststellend om te weten.

Nog 5 weken

Vandaag over 5 weken hoop ik rond deze tijd moe maar voldaan terug te kijken op de mooiste sportieve prestatie uit mijn leven. Veel mooier dan ooit die Limburgs Kampioenstitel bij het rolstoeltennis in de c-klasse in 1997. Ik hoop dan samen met mijn Buddy's aan een overheerlijk Weizenbier te zitten, elkaars verhaal aanluisterend. En dat we de tellerstand van Euro's flink omhoog hebben gekregen. Het wordt zwaar. Heel erg zwaar. Maar ik ben nu - en straks nog meer - fitter dan ooit tevoren. En dat op 46 jarige leeftijd. Ik ben er serieus aan het denken om eens rond te neuzen in het programma van de Paralympics in Londen volgend jaar. Ik durf best een wedstrijdje aan. Al is het 40 km tijdrijden of een mooi geaccentueerd parcours voor de mannen wedstrijd. Ik weet, het is makkelijker gezegd dan gedaan. En ik zal e.e.a. zwaar onderschatten. Maar ik heb nog een jaartje tot dan. Zou toch mooi staan op mijn visitekaartjes "Olympic Gold Medalist London 2012"....
Ik schiet door. Back to reality: Net een ruim 2 uur durende D2 training achter de rug. Ik heb mijn hoogste hartslagzones opgezocht, maar kan de allerhoogste moeilijk bereiken. Slechts ruim 5% van de training speelde zich in die zone af. Maar ja, de heuvels van Hinsbeck doen mijn hart niet meer hoger laten pompen. Zelfs niet als ik op het buitenblad omhoog ga. Ik zoek dan mijn hoogste hartslag maar kom niet hoger dan 163 of 164. Nog zwaarder fietsen gaat dan niet meer, dan krijg ik het blad niet meer rondgedraaid. De slimmeriken onder jullie zullen dan wel zeggen "dan heb je te weinig kracht".....Wijsheid is met de dommen.

Kritiek

Anderen zullen het er misschien niet mee eens zijn, maar ik kan best tegen kritiek. Maar dan moet die wel terecht zijn en ik moet er iets aan hebben, anders kan ik er juist helemaal niet tegen. En ja, ik geef het toe, het maakt ook nog uit van wie ik de kritiek krijg. Als de kritiek dus terecht is, opbouwend bedoeld en ik heb er wat er aan, graag zelfs. Neem nu de kritiek die ik kreeg van Coach Leo vandaag naar aanleiding van mijn 63km tripje van gisteren. Coach Leo vindt dat ik er weinig aan heb gehad. Het was hooguit een D1. De kritiek is terecht, dat weet ik eigenlijk ook wel. Ondanks het hoge kilometrage is mijn hartslag (HR) niet in het niveau van "flinke inspanning" geweest. Hooguit in de zone van "matige inspanning". Wist ik ook wel, maar ik dacht dat de vele kilometers dit wel zouden compenseren. Niet dus. Heb er niets aan gehad. Morgen maandag straftraining: minimaal 1 uur HR  135-150 en 1 uur HR 150-165. En dat terwijl ik gewoon een drukke werkdag in Roermond in het verschiet heb. Wordt dus weer laat eten en veel te laat naar bed voor de zware dinsdag a.s. in Venlo voor een meeting met het Adviesbureau en de Projectleider inzake het project dat ik registreer en administreer. 3 Dagen werken in de week is op dit moment eigenlijk nog te veel...... Nog 3 weken, dan heb ik 4 weken vrij... Werken in het onderwijs heeft zo zijn voordelen :-)
We zijn aan het kijken of we met Leo en de honden nog een weekje ergens op een camping (moet low-budget) terecht kunnen voor een trainingskamp, 2 a 3 weken voor de Stelvio. Wie een grote bungalowtent kan missen in die periode mag zich melden. Moeten minimaal 2 kamers slaapcabines in zitten en we moeten de fietsen "binnen" kunnen zetten. Of heeft iemand toevallig een huisje of ruime caravan in bergachtig gebied, dat we kunnen gebruiken? Meld je!

Nieuwe Column Blog

Beste lezers. Vanwege de toenemende vraag naar meer (...feiten), ben ik een site begonnen waar ik columns zal gaan schrijven. De eerste is inmiddels geplaatst... Het is te vinden op onderstaande link

http://oneleggedpeter.blogspot.com/

Speels Gemak

Met speels gemak, alsof ik een toeristentochtje maakte, heb ik vanmorgen ruim 63 km verstouwd. Met een gemiddelde van ruim 17km/h, HR 135. Ik stel vast, dat ik nog steeds en steeds meer in een zeer goede vorm verkeer. Al is een bergtraining natuurlijk efficienter in deze fase. Maar een keer lekker relaxed tempofietsen en kilometers maken voelt ook goed. 63 kilometer in 3,5 uur zijn wederom aantallen die een half jaar geleden letterlijk en figuurlijk ver weg leken. Ik sta weer versteld van de progressie die ik heb gemaakt. Dit zijn echter nog geen garanties om mijn doel te bereiken. Ik ben er nog niet. Dit bleek donderdag. Toch goed om te voelen dat afstanden kleiner worden.
Nu nog mijn winst halen uit gewichtsvermindering. Ondanks een heerlijk avondje uit gisteravond inclusief een overheerlijk eetgenot bij Tante Toer gaat het hier ook goed. Vanmorgen, na de douche na de training, bleef de wijzer net onder de 89 staan. De 88 is in zicht. Hoewel dit aangeeft dat ik sinds november bijna 16 kilo heb geminderd, is dit nog te zwaar. Het moeten er 85 worden. Feitelijk ben ik - op de BMI meter afgaande - dan nog te zwaar. En al zeker als je de amputatie meetelt. Echter ben ik sinds mijn 15e altijd fors geweest. Zonder dik te zijn. Dus veel lichter dan 85 zal het wel nooit worden. Het wordt saai, maar wederom trek ik de conclusie, dat het goed gaat. 5 weken voor de dag des oordeels is dat een plezierige wetenschap.

De Cijfers

Ik zei het toch? De cijfers geven weer duidelijke dingen aan. Gisteren was maar weer eens de beste training tot nog toe: Klimtotaal 15,205km , 1029Hoogtemeters 6,8 gemiddeld aan 106 watt (uitstekend voor een handbiker) klimsnelheid 4,60km per uur.
Ik blijf gevoelsmatig problemen houden met mijn klimsnelheid. Ook al weet ik dat dit nu niet ter zake doet.Voor een handbiker is boven komen op de Stelvio wel ongeveer het allerzwaarste wat je kunt doen op 1 dag. En het is gewoon - voor mij -niet haalbaar bij hogere snelheden. Dat blijkt. Als ik met deze snelheid de Stelvio bedwing wil dat zeggen dat ik ongeveer 5 uur onderweg zal zijn. Ik reken op 6 uur. Alles sneller is meegenomen.
De pijntjes van gisteren zijn alweer weg. Al blijven mijn vingers nog wel pijnlijk. Ik voel ook de vingerkootjes bij buiging van de vingers over elkaar knakken. Vreemde gewaarwording. Af en toe blijft een vinger op slot staan. Best grappig eigenlijk.  Kijken hoe alles zich houdt de komende dagen. Vandaag rust, morgen moet ik zwaarder trainen, zeker anderhalf uur D2, daar omheen D1. Zal ook wel nodig zijn, want vandaag worden er veel calorieën naar binnen gewerkt: Taart vanmiddag bij Renske en vanavond uit eten met vrouwtje. Een paar halve liters Franciscaner horen daarbij. En natuurlijk afsluiten met een ijs. Dat hoort erbij. Schat in zo'n 2500 cal teveel. Het zij zo. Af en toe belonen, morgen balansen.