Gezakt, 1 her

Ik ben niet geslaagd in mijn missie: 2 x Aremberg Noord (7,6% gemidd), 2 x Aremberg Zuidoost (6,3% gemidd), 2 x Rodder (7,9%). Wel bijna. Maar een 2e keer Rodder na ruim 4 uur zwaar parcours, zou ik niet meer halen. Aan de voet van de Rodder heb ik, na overleg met mijzelf, dan ook in de remmen geknepen. Net zoals Kenny van Hummel ken ik mijn beperkingen. En ik voelde dat mijn grens -voor vandaag- was bereikt. Wat ik echter ook voelde, was dat ik al vroeg besefte dat ik niet in topvorm was. Enkele aanwijzingen deze dag: A) Verslapen. Jawel IK en niet coach Leo. Het was zelfs hij die mij om 7.30u wakker belde. B) Teveel gegeten, ik bleef onderweg maar met Leo meeeten, maar hij verstouwd zo een heel brood als dat voorhanden is. Teveel voor mij. Toen ik paste was het eigenlijk al te laat. C) Ook nog eens de juiste afslag gemist waardoor we ruim 3 kwartier later aankwamen in Antweiler dan geplant. Niet zoals je een topdag begint dus. Geen lekker begin.
Gestart onderaan de Aremberg Zuidoost, te weinig warm gereden. Daarnaast begint de klim daar erg steil, een paar honderd meter tegen 10 en hoger om geleidelijk naar langdurige lagere percentages te zakken. Maar als je niet genoeg warm bent en je (zoals ik vandaag) je laat verleiden door te enthousiast te klimmen (waardoor mijn HR meteen tot boven de 150 opliep) dan is het eigenlijk vragen om moeilijkheden.
Motto voor mij is: Overwinnen door doseren. Als ik me daar niet aan houd, krijg je wat vandaag is gebeurd. Hoe ik me nu voel? Wel, de volgende onderdelen van mijn lichaam doen redelijk vervelend aanvoelen:

1. Stuitje
2. Biceps
3. Bips
4. Alle vingerkootjes
5. Bips
6. Schouders
7. Nek
8. Heup

en nieuw en met stip in de top 9: Mijn polsen. Of in ieder geval, daar waar de handen overgaan in armen. Dat was vandaag toch ook een vervelende bijkomstigheid. Soms leek het wel of dat mijn handen de handvaten goed vast hielden, maar dat mijn armen door mijn biceps (de trekkende beweging) van de handen werden gerukt. Een vervelende, vrij pijnlijke ervaring die ik begon te merken na de beklimming van de Rodder na een uur of 2. Dat maakte het niet makkelijker.
Enfin. Een hoop pijntjes en een hoop overdenkingen. Maar, misschien verrassend na deze klaagzang, ik ben wel tevreden over vandaag. Toch maar weer gedaan. De volgende keer neem ik de opgedane kennis van deze dag mee en laat ik de foute dingen en leer ik van de goede. Morgen krijg ik de cijfers van coach Leo en de wetenschappelijke onderbouwing en ook daarvan zal ik weer wijzer worden.
Mijn conclusie voor de dag: Net gezakt.... 1 her. Volgende keer weer beter.

Bye the way: Rodder is echt niet normaal. Zit een stuk in van 1 kilometer a 12%. Zei ik al eerder, maar is echt waar. Het is F.. Hell! Als je hem niet goed aanpakt blaas hij jouw motor compleet op. Onherstelbaar beschadigd.

Sparen

Ik ben bewust aan het sparen. Kracht. De martelgang genaamd Rodder in het vooruitschiet vereist ook een mentale voorbereiding. Overigens ga ik Rodder niet morgen, maar overmorgen meester maken. Weersverwachting voor morgen is niet goed in de bergen van de Eifel. En op het werk ben ik voorlopig ook onder de pannen. Dus ga ik morgen, na Wessel, de collega's in Venray lastig vallen en heb ik daarna 4 dagen op een rij om te trainen/te rusten. Rodder dus overmorgen. Leo heeft een koninginnerit samengesteld, met 4 keer de Aremberg (2 keer aan ieders zijde) en 2 keer Rodder, de steile kant.Worden totaal 18,640km klimmen gemiddeld aan 7,14% met 1330 hoogtemeters. Totale ritafstand ruim 37 km. Begint al Stelvioaanse afmetingen te krijgen. Het zal een beproeving zijn. Maar jullie weten het: Mij maak je niet bang. Mentaal ben ik ook in topvorm, maar dat is weer te danken aan mijn topconditie.Logisch, toch?
Gisteren bij buddy (blijf hem zo noemen) Har nog een 2-tal fameuze haRburgers naar binnen gewerkt. Je hebt zelden iets smakelijkers gegeten. Met de fiets heen naar Swalmen. Wilde tijd neerzetten, totdat  ik in Belfeld achter een scootmobiel kwam te fietsen. Kwam er niet voorbij, omdat de ruimte die ze liet niet toereikend was voor een inhaalmanoeuvre. 10 minuten vol ergernis achter haar gereden. Net voor Reuver heb ik haar door het gras van de berm ingehaald. Een stofwolkje opspattend. Net goed.,die gehandicapten ook de hele tijd...
Na de Harburgers om 21uur toch nog op de fiets gesprongen. We hadden eigenlijk de fiets al ingeladen in de auto voor de terugweg (Kim was met de auto en de honden nagekomen), maar ik moest de harburgers weer eraf fietsen. Heb er een tijdrit van gemaakt. 19,6km in 56min14sec. Neem van mij aan, da's behoorlijk hard voor een handbiker met 2 harburgers achter de kiezen.
Maar vandaag en morgen zeer rustig aan. Sparen.

7,6%

Zojuist de cijfers van gisteren binnen gekregen van meester-analist Leo. Gisteren mijn eerste 7,6% (gemiddeld). Van Eichenbach naar Aremberg was het 2,5km 7,6% gemiddeld, daarbij de aantekening "...en aan je HR te zien relatief gemakkelijk". Klopt. Ik heb me gisteren inderdaad geen moment tot het uiterste uitgedaagd gevoeld. (Of het zou wel mijn ergernis naar het zogenaamd goede weer moeten zijn: De hele dag motregen, terwijl de voorspellingen droog weer hadden gegeven.) Natuurlijk moest ik op momenten flinke inspanningen leveren, maar niet tot het uiterste. Ik merk dat ik goed kan inschatten hoe ik elk stukje weg moet beklimmen. Vooral dat ik niet teveel moet geven. Hoe steiler, hoe rustiger ik moet blijven. Ik ben ook nergens bang voor. Hoe steil het ook lijkt. En geloof me, soms kan de aanblik van een helling je behoorlijk angstig maken. Maar ik begin er gewoon aan, geen gezeik, neem de dingen zoals ze zijn. Zo ook gisteren. Net de Aremberg afgedaald, effe met Leo een "sta-pauze" (om mijn stuitje en kont even te kunnen laten doorbloeden, de remedie tegen stuitje- en billenpijn), even overleggen wat te doen. Ik keek even achterom tegen de muur waarvan ik juist was afgedaald, keek Leo aan en zei "ik ga weer naar boven". En zo geschiedde. Ik wil gewoon voelen of ik er tegenop kom. En telkens lukt het. Mede dankzij het supergevoel van de overbrenging van mijn energie in de fiets. Elke Watt die ik eruit pers wordt 1:1 weergegeven in de aandrijving. Er is door Quickie echt een prima prestatie geleverd met de fabricage van de Shark S. Ik vraag me af wat het topmodel, de custom-build dan wel voor een gevoel moet geven. In ieder geval zal het niet aan de fiets liggen om straks de Stelvio succesvol te bestijgen. Hooguit een nog kleiner verzet, voor de uitzonderlijk zware momenten. Misschien zal ik woensdag wensen dat dat nog lichtere verzet aanwezig was, want dan gaan we via Rodder omhoog, met daarbij een volle, lange kilometer aan 10,5% gemiddeld. Mensen stappen al af bij de aanblik..... Heerlijk, ik kan niet wachten.

Uitdagingen

Eigenlijk houd ik niet van uitdagingen. Ik laat me niet provoceren. Dus voor mij geen uitdagingen die een ander stelt. De uitdagingen die ik aanga, zijn de uitdagingen die ik mijzelf stel. Ik leefde van uitdaging naar uitdaging. Dat is jarenlang de uitdaging van scans onderzoeken ondergaan om vervolgens te horen of de kans op oud worden weer wat meer was toegenomen of afgenomen. 25 jaar geleden is het nu ruim na de eerste keer, 17 jaar na de laatste keer. En nog elk uur van de dag....
Sporten is ook daarom een enorme afleiding. Al spookt het met fysiek presteren ook weleens door je kop. Vooral bij langdurige inspanning. Zoals een berg beklimmen. Dus straks op de Stelvio zal een gedachte mee omhoog gaan. Heel zeker. Misschien dat ik het op die hoogte eindelijk eens achter kan laten om ervoor goed vanaf te zijn. Zo niet, leef ik weer van uitdaging naar uitdaging. Maar alleen die uitdagingen ik mijzelf stel.
Morgen (als Kim zegt dat het droog blijft) ga ik mijn sportief (als handbiker) grootste uitdaging aan. Dat zijn tenminste uitdagingen waarbij ik het zelf in de hand heb. Die andere uitdagingen zullen door het lot bepaald worden. Dat ligt niet in mijn handen.

Verregende eigenwijsheid

"Och, het zal wel meevallen"..spraken Leo en ik nog uit richting de mededeling van Kim, dat de weersvoorspellingen boven Adenau niet alleen erg donkere wolken met vette regendruppels aangaf, maar ook 2 (niet 1, maar 2!) bliksemschichten.......
Twee en een half uur later zag ik -een 10procents heuvel beklimmend- door mijn totaal beregende en bewasemde brillenglazen een schicht de berg afdalen, lijkend op Leo, in het voorbijgaan roepend "omdraaaaien, naar beneden, het bliksemt like hell... en het komt onze kant op".....
Weer 2 uur later bevonden wij ons op de A61 richting Venlo. Totaal fit en door en door nat. We hebben eerst een uur in de auto gewacht op het opklaren van het weer. Tevergeefs. Om toch nog van de nood een deugd te maken zijn we -per auto- de omgeving gaan verkennen en hebben enkele prachtige bergen ontdekt. We gaan zaterdag terug, als Kim zegt dat het droog blijft.

De langste dag

Vandaag is het de langste dag. Verdomme. Moet ik nog langer wachten totdat ik morgen de bergen in kan. Ik zal wel weer nog vroeger dan normaal op zijn. Ik zal me wel weer moeten dwingen in bed te blijven. Ik heb me in zo'n geval gedwongen om niet meer voor 5 uur op te staan. En dat kan lang duren als je op wilt staan. Maar ik heb slaap nodig. Te weinig slaap breekt mij altijd dezelfde dag nog op. Dus er is geen alternatief dan slaap pakken in de uren die daarvoor het meest geschikt zijn. 's Nachts dus. Gelukkig heb ik geen moeite met in slaap komen. Dus ik ga dadelijk lekker mijn bedje in. Ik verheug me wel altijd op de slaap. Ook nu weer. En het feit dat ik morgen weer met Coach Leo kan gaan klimmen (doel voor morgen: minder vlak/dalen en een minimum van 1200 hoogtemeters) dwingt me nu rust te gaan pakken. Mijn fiets ligt al ongeduldig klaar in de auto. Dus voor vandaag houd ik het hierbij. Ik weet zeker dat het verslag over de training vanmorgen zeer boeiend zal worden. Immers weer "een grootste uitdaging tot nu toe". Tot morgen, uiterlijk overmorgen.

In dreams

Bijna vergeten te vertellen. Mijn Kim (de mooiste,de slimste en de grappigste) vertelde me, dat ik zelfs over bergen beklimmen droom. Vannacht heb ik het gehad over "Een berg" en iets van "6%". Nou dat was dan wel de verkeerde berg! De Stelvio is toch 7.7%? Het moet niet gekker worden.
Oh ja, nog iets: Trouwe volgster en lieve ex-collega Mirjam is voor het eerst Oma geworden van kleinzoon Guus (waarom verbaast mij die naam niet...), en Henk (die van de Politie!) natuurlijk Opa. Ook van hieruit van harte gefeliciteerd! Dat Guus een mooie, gezonde toekomst mag hebben.We hebben er een gespreksonderwerp bij, bij de eerstvolgende SOC Facilicom-meeting (=voor de ingewijden).