Beroerde dag

Beroerde dagen zijn een must. Dagen als vandaag moeten er zijn, anders weet je de goede dagen niet meer op hun waarde te schatten. Dus daarom dankzij deze beroerde dag (1.Indy ziek, hele kamer vol gescheten. Is eens wat anders dan rustig krantje lezen, bakkie koffie 2. beroerd weer, wat 3. zijn uitwerking heeft op mijn wederhelft, wat 4. fantoompijn bij mij lijkt op te wekken, wat 5. me op mijn darmen werkt,wat 6. mij doet realiseren dat ik zowel vandaag als gisteren komkommer heb gegeten, wat 7. de boel ook niet vrolijker maakt ) het besef, dat de mooie dagen niet vanzelfsprekend zijn. Het trainen sloeg nergens op. Ik had een Tacx-training van 42km en 190mtr op het plan staan, maar na 40 minuten oftewel ruim 12 kilometer ben ik uitgestapt vanwege haperende apparatuur. Geen hartslag (..), dus geen meting. Mooie voortzetting van deze kl...dag. Gedoucht en gewogen, alweer een reden om snel een einde te maken aan deze dag. Dat doe ik nu ook. Bij deze.

Hitte

Vandaag is het weer zo'n thema. "Pfoe wat is het warm, he". Vreselijk. Ik kan goed tegen de warmte. Zoals vandaag, graadje of 30, beetje benauwd. Hoewel ik snel transpireer is ook dat minder geworden. Overal en in alles wat ik doe ontdek ik de voordelen van gezonder leven. Ik lijk wel een rollende reclamezuil voor postbus 51 campagne "stop roken, begin met intensief sporten".
Van mij mag het op D-Day bloedheet zijn, heb ik veel liever dan miezerig weer bij een zogenaamd "mooi sportweertje". Laat het maar 30 graden zijn, hemelsblauwe lucht en een mooie glimmende koperen bol er middenin, hoog en frivool schijnend op mijn bolletje. Zweten doe ik toch, drinken moet ik sowieso en ik kleur lekker natuurlijk bruin. Elk nadeel hebt z'n voordeel.

Hobbeldebobbel

Nooit geweten dat het fietspad tussen Swalmen en Bruggen zo slecht was. Vandaag heb ik ook mogen ervaren dat het berijden van dat stuk asfalt/zandweg/schokbrekertestbaan (alle drie de keuzemogelijkheden zijn juist) bepaald geen sinecure is. Nu heb ik een zwakke blaas, waarover ik nog maar een 75% controle heb, dus dat gehobbel en gebobbel deed na 3 kilometer de drang behoorlijk opwekken. Ik hield het niet meer, dus eerste afslag het bos in. En nu..... Hoe te plassen, zonder te kunnen steunen/leunen aan een voorwerp (boom/mens/e.d.) om evenwicht te houden om het vloeibare in goede, gerichte banen te kunnen leiden. Bijkomend probleem, wielertenue. Wel blits en staat me goed, maar onhandig bij een urineermoment. Enfin, broek met helpen is zeer elastisch gebleken. Daarnaast zijn mijn balanseerkunsten ook schrikbarend toegenomen. Kaarsrecht blijven staan, op een been, straal recht vooruit, geen natte broek, schoenen en/of handen....! Compliment aan mijzelf.
Volgende keer nog maar eens extra plasje doen voor vertrek. Overigens: Hoe ga ik dat doen op die berg? Even over nadenken....

Beheersing

Vanavond heb ik gespeeld met mijn hartritme. Mijn hart deed wat ik wilde dat het deed. 2 en een half uur lang. Ik kan mijn HR - zo goed als -  sturen, ongelooflijk. Nadat ik 17 maanden geleden het roken opgaf (1 slof oftewel  200 sigaretten per week) en intensief ben gaan sporten beheers ik mijn hartritme. Het doet wat ik wil.  Ook dat is weer een mooie bijkomstigheid. Ik word nog eens een sportfanaat. Niks mis mee, toch?

Pijntjes

De keerzijde van roem en glorie en vechten voor erkenning. Pijntjes. Mijn polsen, mijn handen, mijn stuitje, mijn kont, mijn duimen en wijsvingers, mijn stomp en natuurlijk mijn rug. Telkens als ik 's morgens opsta word ik hard geconfronteerd met de wetenschap dat mijn lichaam geen 20 meer is. Maar ik zal niet toegeven. Die gladiolen - om Louis' termen te gebruiken - zijn voor mij! Nu ik weet dat topsporters pijntjes wegdrogeren doe ik dat ook. Pijntjes, het hoort erbij. Ik neem ze voor lief. Ben keihard.

Honger

Volgens coach Leo was het nog geen hongerklop, maar wel ondervoeding. Na ruim 3,5 uur en bij de 4e Camerig verloor ik bijkans het licht in mijn ogen. Maar desondanks was ook nu weer een heerlijke dag. Het landschap bij en om de Camerig is zo mooi glooiend en boeiend. Alleen al het besef daarvan stimuleert. Vandaag was ook nog eens een kraakheldere dag, dus de vergezichten waren echt vergezichten. En nog iets viel me op. Op elk moment dat ik terug omhoog fietste vanuit de Groenenstraat of Pannisbergerweg zag ik in de kraakblauwe hemel zeker 6, 7, 8 soms 10 vliegtuigen. Tegelijkertijd! Constant kaarsrechten witte strepen die vliegtuigen achtervolgen maar nooit inhalen. Je hebt zo'n wijd zichtveld als het wolkloos is boven de heuvelen. Je ziet veel meer en realiseert je dan, dat het bijvoorbeeld ongelooflijk is dat er niet veel meer air crash investigation afleveringen zijn.
Onderweg op de Camerig nog Peter Winnen kunnen groeten en hij mij. Nog steeds actief dus. En in zijn kielzog nog een verrassing in de vorm van een oude vriend van me (Thei van Els) die mij wel herkend had in het voorbijgaan.Gelukkig keerde hij en hebben we elkaar ferm de hand kunnen schudden. Een korte spontane ontmoeting, want Peter Winnen wacht op niemand, en wilde Theo de weg naar Venray nog terug vinden kon hij Peter Winnen niet laten gaan. Ik ga hem zoeken op internet, moet een vervolg krijgen. Hij stamt nog uit de tijd dat ik ziek werd en heeft mij toen met vele andere morele steun gegeven.
Op weg naar huis heb ik enige kleine flauwtes ervaren. Ik leek wel in slaap te vallen. Ik moet uitkijken dat dit niet meer gebeurt. Meer voeding, sterkere energie drank. Ik zal ervoor waken. Weer een les geleerd. Al doende leert men.

Ongekende power

Tijdens mijn training van 90 minuten vanavond heb ik mijn eigen power ervaren. Nu weet ik dat de Karel v Egmondstraat geen berg is van enige categorie, maar toch het gaat bergop. 't Is iets meer dan vals plat, toch? Welnu, vanavond op het binnenblad voelde ik de stuwing in mijn rug. Meer stuwing dan ik ooit heb gevoeld in mijn Toyotaatje. Nu zegt dat waarschijnlijk meer over de stuwkracht van mijn Toyota Picnic van 14 jaar oud, dan over mijn power. Laat mij maar in die waan. Ik voel welke sprongen ik heb gemaakt. Voor het gevoel heb ik 3 keer opnieuw de KvE bergop gedaan en telkens weer die stuwing van mijn eigen lijf, een turbo-diesel. En dan te bedenken dat ik een jaartje geleden hooguit de status een puffende 2-tacter was. It feels good....
Tijdens mijn 3 rondjes op de hei daarvoor was ik ook al niet te houden. Daar waar ik altijd werd ingehaald door alles op 2 wielen neem ik nu overal wraak. Bijna alles wat in mijn zicht voor mij rijdt is prooi geworden. (bij wijze van spreken dan....) Ik ben niet te houden.