Eeuwige roem

Excuses voor deze late opvolging van mijn laatste bericht 7/8. Voor diegene die het nog niet heeft vernomen: IK HEB HET GEHAALD !!!! Na 4uur en 44 minuten (netto-fietstijd) is eeuwige roem mij ten deel gevallen. Ik mag me de eerste handbiker ooit noemen die de Stelvio heeft bedwongen. Ik wil iedereen bedanken die mij zover heeft gekregen. In het voortraject en de tocht zelf. Waar zal ik beginnen?
Wel. Na mijn indrukken die ik op 7/8 reeds in dit blog meldde had ik eerlijk gezegd al berust in het feit, dat ik het waarschijnlijk niet zou gaan halen. Dat is geloof ik ook zo over gekomen. Maar maandagmorgen, toen om 5.40h de wekker ging, was mijn motivatie groots. Dré had kunnen regelen, dat ik om 6.00h kon ontbijten. Een tip van een andere Dré had me geleerd dat bewezen was dat je het beste anderhalf uur voor aanvang van de inspanning moet eten. Zodoende. 3 kleine broodjes met jam was daar weer het advies van Leo. Zoetigheden, suikers geven energie. Paar kopjes koffie, normaal niet goed, maar voor mij een levenselixer. Om 6.30h terug naar de kamer om me voor te bereiden. Aangekleed. Lange broek, want het is druilerig, mistig, motregenachtig weer. Jammer, maar het is niet anders. Daarover het Bike Buddy Shirt. De camelbag gevuld met 3 liter Long Energy van Isostar. Ik had nog advies gevraagd aan Dré of ik nou gewoon de energiedrank van Plus Benders (Sourcy) moest pakken. Maar Dré adviseerde mijn gewoontes te handhaven. Isostar dus. 2 plastic zakken klaargemaakt. 1 met reserve materialen en 1 met droge warme kleding. Om 7.15uur nog een groepsfoto met alle buddy's en alle andere mensen bij het evenement betrokken. De spullen afgegeven aan Trudy en Ton en hun 3 kinderen. Zij zullen mij de hele tocht gaan begeleiden met 2 zijspanmotoren. 1 voor en 1 achter mij. Voor de veiligheid en aanmoedigingen. Om klokslag 7.30 is het zover. Alle buddy's en begeleiders staan in 1 lange haag opgesteld, waardoor ik moet fietsen, als teken van dat het is begonnen. De tocht der tochten. Kippenvel, onbeschrijflijk. HR 144 en ik heb nog geen meter gefietst. De zenuwen en adrenaline gieren door mijn lichaam. 2 kilometer afdalen en dan rechtsaf, daar begint het. Ik vreet hem op, verdomme.
Ik heb lang nagedacht hoe ik de tocht in het blog zal beschrijven, maar ik houd het bij de laatste 8 bochten, zo'n 3 kilometer. Het gat van zo'n 3,5 uur daartussen zal ik of later beschrijven of dit zal niet nodig zijn omdat Omroep Venlo deze uitzendt.
... Nog maar 8 bochten en ik ben er. Maar daar slaat plots kramp toe. Mijn rechter onderarm ontploft bijna. Ik moet in de remmen. Het zijn krampen die ik niet eerder heb ervaren, maar fietsen hiermee is onmogelijk.Ik moet dit laten herstellen. Het moet een gevolg zijn van het slechte weer eerder.Ik heb waarschijnlijk te laat mijn regenjack aangetrokken. Ik heb het pas aangedaan toen ik kou voelde, terwijl ik natuurlijk meteen bij de eerste serieuze druppel had moeten stoppen. Enfin, nou zit ik met de gebakken peren. Vanaf bocht 8 voor het einde kom ik nog maar telkens 50 of 100 meter verder, dan moet ik weer stoppen. Maar het eind van deze onbeschrijfelijke tocht door adembenemend landschap is in zicht. Grote drommen buddy's schreeuwen, zwaaien mij toe vanaf de finish ergens 100 hoogtemeters boven  me. Nadat ik mijn bril terug heb opgezet zie ik ze staan, hangen over de muur boven de afgrond. Dré en Leo (en nog enkelen) hebben zich af laten zakken om mij, daar waar kan te helpen en aan te moedigen. Opgeven is geen optie, no fucking way! Het liefst duwen ze mij persoonlijk over de streep. Maar dat wil ik niet. Ik aanvaard alleen de hand van God.
Ter hoogte van bocht 3 kan ik nu de menigte bij de streep horen. Waanzinnig, allemaal voor mij. De emotie wordt me teveel en ik neem even rust om dit onder controle te krijgen. Wat me slechts deels lukt. De laatste 3 kilometer, een dik uur, zie ik ze al zwaaien en hoor ik geluiden neerdalen vanuit de hemel. Mijn buddy's schreeuwen me over de streep. We hebben het verdomme geflikt. Ik word met wel 400 open armen bovenop de top ontvangen. Ik word nog even gedelegeerd naar een finishlijn die is neergelegd. Ruud Stikkelbroek en consorten staan meteen klaar met camera en microfoon. Daarna volgen de omhelzingen en felicitaties. Vele intieme emotionele momenten. De eer die ik krijg is gênant. Alles wat ik deed, was een berg op fietsen.......
Zoals Al Bundy tot in den treuren refereert aan zijn 4 touchdowns in 1 wedstrijd voor het team van Polk High School (waaronder de winnende touchdown in de laatste minuut van de wedstrijd) in 1966, zo zal ik blijven refereren aan mijn Stelvio klim op 8/8/2011. Wellicht niet zo vaak als Al Bundy, maar met geen graantje minder trots.

Er is enorm veel beeldmateriaal gemaakt. De jongens van omroep Venlo hebben de volle 4 dagen opnames gemaakt. Ook een langdurig interview. Ook zat er tijdens de tocht een camera op mijn fiets.enz enz.
Het zal waarschijnlijk enkele weken duren voordat dit uitgezonden zal worden. Ik zal dit melden op de blog. Het verhaal is nog niet ten einde. Het ligt in mijn bedoeling ook nog te berichten over de nasleep, dus check af en toe mijn blog voor nieuwtjes.

Onmogelijk

Ik heb nu gezien waarom ik morgen de eerste handbiker zal zijn die de Stelvio bedwingen zal. Of in ieder geval een uiterste poging zal wagen. Nogmaals, aan de voorbereiding zal het niet liggen. Aan de nooit aflatende stijging en vooral de lengte hiervan van de Stelvio wel. Angstaanjagend, ondoenlijk, gevaarlijk, diepe ravijnen, sneeuw, kou en verkeer zijn de bewoordingen die mij het eerste invallen nadat ik het monster met eigen ogen heb mogen aanschouwen. Met de begeleidingswagen van de jongens van Metropool hebben we comfortabel verkent en misselijk zijn we weer beneden gekomen. Behalve Marcel die als chauffeur fungeerde waren de 3 passagiers misselijk van de totaal 96 haarspeldbochten. Gelukkig konden we na thuiskomst meteen aanschuiven voor het avondmaal. Alles overziend: mijn training van gisteren waar ik alleen de eerste 2 bochten heb gefietst en de ervaringen van vandaag concludeer ik 1 ding. Na dit zal ik mijzelf, anderen en de wereld nooit meer iets hoeven te bewijzen

Laatste blog voor de afreis

Over 3 uurtjes gaat de bus. Als BV-er (Bekende Venlonaar) verlaat ik straks Venlo, op naar Hotel Traube in Stilfs, Italië. Vanmorgen had ik al de indruk, dat mensen me nakeken met de gedachte "Dao haedde dae beroemde...". Gisteren op de televisie, vandaag weer in de krant. Het kan niet op. Al vind ik dat de wijsvinger wel te vaak mijn kant op gaat. Anderen presteren ook wel degelijks iets heel bijzonders. De jongens van de BBC zeggen dan wel "dat iedereen de berg op komt met hulp van de Buddy's". Dat kan wel kloppen, maar het feit dat ze meedoen geeft al aan dat men gemotiveerd is. De gemiddelde adolescent zie ik nog niet zomaar van enthousiasme uit zijn zitzak springen. Nee, de mensen die zich op hebben gegeven en meegaan gaan er allemaal stuk voor stuk voor. Niemand wilt afvallen, al is dat geen doodzonde in mijn ogen. Ik ben het dan ook niet eens met de uitspraak dat iedereen het kan. Ik weet er alleen al in mijn familie wel een paar op te noemen...:-)
Ik dank iedereen voor de steunbetuigingen. Ik krijg deze echt van alle kanten binnen. Telefonisch, per mail en sms. Leuk, bedankt hiervoor.
Nu ga ik nog even wat bami naar binnen werken (koolhydraten!) en daarna Leo ophalen. Dan drinken we nog even samen koffie en dan op naar de verzamelplaats voor de Koel, bij Lumianz. Ben kei-zenuwachtig !?

1 nachtje slapen

Morgen rond deze tijd rijden we inmiddels over de Duitse Autobahn richting Italië. Ik hoop op een voorspoedige reis en een comfortabele zit. Toch altijd wel een probleem. We zullen zien. In ieder geval verheug ik me er wel op. En als het wat rustiger is geworden verzink ik in mijn lectuur die mij - als ik de titels mag geloven- zullen onthullen waarom Danny het Secreet van de Cruijff's is en waarom Uchebu over twee jaar bij Barca voetbalt. Spannender kun je het niet krijgen.
Het belooft een gezellige bende te worden de komende dagen. Er is zelfs een speciaal lied gemaakt. Te beluisteren op de bikebuddy site. Het moet niet gekker worden. Daarnaast neemt de publiciteit toe en bereikt welhaast een hoogtepunt. Buiten een commercial die Omroep Venlo al enkele dagen uitzendt, was er vandaag het interview met Marc, Dré en mij te zien. Ik geloof dat we er wel goed op stonden en het was interessant gebracht. Zoals eerder gemeld volgt er ook nog een special na de happening. Omroep Venlo gaat mee naar Italië.
De laatste dagen ben ik me te buiten gegaan aan teveel calorieën. Ik denk een psychisch iets, kan het ook niet verklaren. Het voelde gewoon naar constante honger en ik heb er aan toe gegeven. Zwak, dat klopt. Vandaag 2 keer ijs en McDonald's! Ik zal het proberen morgen uit te balansen. Al is dat ook uit de mode lijkt het. Wie hoort er nog van Sonja Bakker? Niemand, toch? Alles is uiteindelijk zelfregulerend, zelfvernietigend of herbruikbaar voor anderen (mens/beest/aarde/water/vuur). Mijn eigen micro-Cradle to Cradle.

Fiets op transport

Nu kan ik niet meer trainen. Heb zojuist de fiets weggebracht naar Cabooter Logistics. Daar wordt hij verscheept om op zaterdagmorgen in Italie klaar te staan, samen met zo'n 90 andere fietsen. Een hele onderneming. Nu maar hopen dat de vrachtwagen waarin dit kapitaal aan fietsen staat goed aankomt. Zal toch snel een 2 ton euro, misschien eerder 3 ton euro aan fietsen zijn. Echte fanatici en wielerfreaks draaien hun hand niet om voor de fiets van hun dromen 3 a 4 mille neer te tellen. Daarbij vergeleken is de bijzondere fiets die ik heb mogen aanschaffen eigenlijk niets buitensporigs qua prijs.
Voor alle zekerheid en op advies van Kim heb ik 2 plakaten aan de fiets gehangen met de instructie de fiets niet te verplaatsten zonder dat het voorwiel is geblokkeerd/op de handrem staat. Als dit niet gebeurd en het voorwiel rolt zonder dat de handvaten vast worden gehouden, slaan de handvaten dubbel, blokkeert het handvat de kabels en is er het gevaar dat de remkabels breken. En daar wil ik het liefst niet achter komen tijdens de afdaling van de Stelvio. Nu maar hopen dat iedereen oplet en zich aan deze instructie houdt. Kan bijna niet anders, 2 plakaten ter grote van een A4, vastgemaakt aan een fiets moeten toch wel opvallen, niet?
3 dagen zonder fiets. Dat is heel lang geleden. D.w.z. dat ik tijd heb voor andere dingen. Morgen nog 1 keer fysio en dan ga ik met vrouwtje terrasje pikken en een hapje eten. Dat is er dit jaar nog niet van gekomen. Schandalig.

Op televisie

Morgen zijn Dré, Marc en ik te zien op Omroep Venlo bij Venlo Vandaag om 17.30uur. Deze uitzending wordt doorlopend herhaald. Het item is natuurlijk de Bike Buddy Challenge 2011. Hierin wordt ook de uitdaging voor volgend jaar bekend gemaakt.... Ik zal het verklappen, het wordt de.... Col de  Galibier. Die was dit jaar mede beslissend in de Tour de France. Hij zat er dit jaar zelfs 2 keer in. Enfin, kijken morgenavond. Als je digitale tv hebt van Ziggo is het kanaal 950. Kijken dus!

Een slechte generale...

Zo, het zit erop. De laatste 8 maanden heeft alles in het teken gestaan van de Stelvio. Vandaag de laatste training gehouden in de Eifel, rondom Rodder. Als we deze laatste training zien als de generale repetitie, ben ik gerust. Gezien het voor geen meter liep en gezien het spreekwoord zegt dat als een generale slecht loopt, de uitvoering goed zal verlopen... toppie, toch!
Alles was anders vandaag, wellicht lag het daaraan. Ik had tekort geslapen en had de hele dag slaap, een "reserve" - niet top zittende - broek aan gedaan,  geen koffie gedronken (dat is echt jaaaaren geleden), en andere goedkopere sportdrank in de camelback, een andere fysio (Wessel is met vakantie, veel plezier Wessel!), Leo stond al klaar en had niets vergeten, het was warm (...), we hadden ons niet verreden zonder TomTom en tenslotte had ik meerdere mueslirepen naar binnen gewerkt (maar eigenlijk meer omdat er chocolade in zit). Alles was anders dus. Zo voelde het ook. En vooral bergop! Na 10 minuten warm draaien in het Ahrtal nam ik de afslag richting Eichenbach. Normaliter en lekkere aanloop naar de veel steilere weg naar Aremberg die daarna volgt, nu leek het wel een Hors-categorie-berg. Nee, het liep voor geen meter. Het leek wel alsof ik tien kilo extra meesleepte. Zo heeft het bijna 4 uur geduurd, de hel. Ondanks dit, toch nog de Rodder ook gefietst, weliswaar met enkele momenten herpakken, maar toch weer boven gekomen. Zoals de Rodder vandaag ging, zo zal het volgens mijn eigenbeeld maandag a.s. op de Stelvio ook gaan. Tot de uitputting. Boven op de Rodder heb ik nog even gewacht of Leo nog voorbij kwam, maar na een kwartiertje toch maar naar beneden, naar de auto af laten zakken. Aan 65 kmh, kikken! Leo was inmiddels ook net bij de auto gearriveerd een kwam met hetzelfde verhaal als ik jullie vertelde hierboven. Niets liep, heuvels lijken de Himalaya, rugzakken vol zwaar gesteente. De beslissing om er voor vandaag een punt achter te zetten was snel genomen.
Dat was het dan. Dat moet het zijn. Meer dan dit kon ik niet opbrengen onder de gegeven omstandigheden. Ik ben nu al tevreden omdat het me veel gebracht heeft, maar zal natuurlijk er alles aan doen maandag boven te komen. Voor de MA-run. Voor iedereen die mij heeft begeleidt. Voor iedereen die meeleeft. Voor mezelf. Natuurlijk blijf ik voorlopig nog bloggen, want we houden het spannend. En er blijft genoeg te vertellen. Net belde Marc, morgenvroeg interview voor Omroep Venlo, in tenue. Dat betekend werk aan de winkel, want het tenue heb ik vandaag aangehad. Het stinkt, is vies. Gelukkig heb ik Kim. Die kan alles! Morgenvroeg heb ik een fris, als nieuw lijkend tenue aan voor de camera. Let maar op.